Kayıtlar

Eskişehir Notları...

1...

yanıma oturup konuşan olmasın diye otobusten tekli koltuk aldım.. daha ilginci geldi başıma; önüme oturup konuşanına denk geldim :) hem de benimle.. Sevil teyze :) 3 çocuğu var hepsi evli bir oğlu istanbul'da demin telefonla konuştuk sesi güzel, Sevil teyze telefonu bana verdi kendi duymuyor diye.. 
kendini şöyle tarif ediyor "boğa burcuyum kendi davranışlarımı çok beğenirim kimse için kötülük düşünmem" akabinde ağlamaya başlıyor babadan kalan bahçeler yüzünden küçük kardeşiyle mahkemelik olmuşlar, "ihtiyacım yok ama yediremedim hepsini babam sağken üstüne geçirtmiş" diyor.. 
durum bu.. daha nereden baksan iki saat ve bir sürü hikaye var.. he bi de tek sayıları seviyormuş bildiğin takıntı benimki dedi :)


2...

sanırım eskişehir küdamları!(bilen bilir) iki hafta biriktirdikleri suyu ben geldikçe kovalarla başımdan aşağı dökerek buraya mahsus bir rituelle selamlıyorlar beni.. böyle düşünmek istiyorum.. evet tam da böyle.. 
yoksa "zynp sucukları" markasını…

Kurmaca 5: En Makulu Beklemekti...

“sadece bekle
ışık filan yanmayacak
bekle… sessizce…
gözlerin karanlığa alışacak

ve sen artık karanlığın içine sineceksin
karanlık içine sinecek senin…
sisli bir yolun başında dua edeceksin, bir adım ötesi için,
hayat böyle başlayacak…

sadece bekle…
renkler hiç olmayacak
bekle... sessizce…
sadece siyah ve beyaz

ve sen artık renkleri görmeyeceksin
karanlık senin içine sinecek…
dalgalı bir koyda dua edeceksin,
hayat böyle başlayacak…

sadece bekle…
artık gül kokmayacak
bekle... sessizce…
yapraksız bir ağaç göreceksin.
hayat böyle acımasız,
hayat böyle aniden,
hayat böyle yapayalnızken sen, son bulacak…”


Planladıkları gibi, ilk defa o akşam, felekten bir gece çalmak için Aldo’nun epey uzaktaki, yeni, şık restoranına gittiler. Heykelciklerle süslü, ince duvarlı bahçeden geçtiler.
Uzun saçları beyazlanmaya yüz tutmuş, koyu takımlı bir adam onları karşıladı, ağır kapıyı aralayıp, “İyi akşamlar efendim,” dedi. Selamı; başlarıyla karşılayıp, aceleyle savdılar.

Mine, dizlerinde biten yeşil bir elbise giymişti. Kua…

Kurmaca 4: Gibi Gibiyim Gibiyim Gibi Gibiyim…

Gitmezsek ayıp olur dedi; ben de kabul ettim. Önce iş çıkışı ben seni alırım dedi, sonra orada çok trafik var sen bir taksiye atla gel dedi. Baştan belliydi, bu organizasyon eksikliğinin sonu pek hayırlı değildi. Nereden kabul ettim?.. Haneme bir ayıp daha yazılırdı en fazla.
Ben kestirmeden ondan önce gittim, gene şaştım trafikte nasıl takıldığına ve sonra hatırladım alışkanlıkla hep uzun yolu kullandığını. Ne kadar geliştirse de kendini, insan dediğin alışkanlıklarının kurbanı bir primat neticede.



Kimseyi tanımam etmem, bebeği oldu diye birinin evine gidiyorum, zaten sevmem bu tür mecburiyetleri. Tebrikleerr çocuk yapmışsınız nasıl rahat yaptınız mı? Nerede yaptınız? Tavsiye eder misiniz? Başarılarınızın devamı için altın madalya takmaya geldik size; çeyrek ama idare edin. Tövbe tövbe… İçinde bulunduğum maddi krizi düşününce şu an kendi ellerimle altın dağıtıyor olmak hiç de zeka ürünü değil ama adet yerini bulursa hepimiz rahatlayacağız.
Apartmanın önünde zaman geçirdim uzun süre; s…

Kurmaca 3: Aşk da bitti...

Karşı koltukta oturuyor, gözleri kan çanağı. Üzerinde her zamanki eşofman altı ve yakası çekiştirmekten sarkmış, bir tişört var. Yüzünü görsen, sanki terk edilen kendisi. İçerisi nasıl kasvetli anlatamam. O sinir bozucu koca gri kedi de evde. Kül tablaları ağzına kadar dolu, ev havasız. Bir ara şu camları açmalı, dışarıda mis gibi bir hava var. Dışarıda daha neler neler olmalı, ben yıllardır bu eve, bu hayata kapalı…

Uzun zaman lafı dolandırdı hatta o kadar abarttı ki gidip yemek aldı geldi. Vakit kazanmaya çalışıyor. Hani mümkün olsa, benden rica edecek… Öylece oturuyorum, rotam belli aslında ama resmi açıklamayı bekliyorum. Nasıl girecek acaba lafa? Daha önce hiç terk edilmedim, bu benim ilk ilişkim. Geçen sekiz sene boyunca bu olası sahneyi hayal etmedim değil. Ayrılığı da yaşamalı insan diye düşünürdüm; giden sevgiliye ağlamak da yaşanası bir deneyim olmalı. Ama bunlar nihayetinde teatral hayallerdi, gerçekleşmek zorunda değildi.

Akşam üzeri geldim buraya iş çıkışı. Saatler oldu, …

Kurmaca 2: Tavşan Şeklinde Balon..

Gözlerimi yakına odaklayarak görmeye çalıştım.. Deneyin bakın gözünün önünü görememek nasıl bir şeymiş? İlkokulda mı öğretmişlerdi maddenin hallerini?.. Herkes ömrünün bir vaktinde denemiştir herhalde havayı görmeyi.. “havaya bakmak”.. “ağzı açık ayran budalası gibi havaya bakıyordu”.. Birini böyle tanımlayınca ne aptal görünüyor değil mi? Bu hayatta en çok tanımlardan korkmalı bana kalırsa; kalmaz ya.. neyse..

Küçükken bir kabahatim olunca ya da sevmediğim bir yemek önüme konunca iki elimle gözlerimi kapardım.. Yakın olmayan akrabalardan bunu bir tür oyun sanarak “ce-eeeee” nidaları çıkaranlar olurdu ara ara, çocukluk ne zordu.. Oysa ben kötü olduğunu düşündüğüm o durum ortadan kalksın, gözlerimi açtığımda yok olsun diye yapardım bunu; ona bir şans verirdim.. Son bir şans; yok olmak, toz olmak, kaybolmak için..

***

Gözlerimi açtığımda gitmiştin.. Ölseydin keşke, onu daha kolay kabullenirdim..

Sensizlik başta, tatile çıkmak gibiydi. Nasılsa sayılı gün çabuk geçecek, biz gene kavuşacaktı…